Tomidi TSR 2015 Belfast (N-I) - Aalesund (N)

 

Mijn reis begon 2 juli, 2 dagen voor de eigenlijke crewwissel. Samen met Vincent vertrok ik in België. Aangezien er een beetje schrik was voor treinen en hun karakteriële stiptheid stonden we om 7 uur al op de trein te wachten. Onze reis naar Belfast (Noord Ierland) bestond uit een lange rit met de trein naar Schiphol, een korte vlucht naar Belfast en een typische Engelse bus naar Belfast zelf. Aangekomen in de stad van de Titanic merken we al snel dat het niet het warme België meer was. Aangezien Vincent en ik vorig jaar de race van Harlingen (Friesland) naar Frederikstad (Noorwegen) hadden gedaan, zaten we niet vol met verwachtingen behalve voor het weer. Vorig jaar wat het heel warm in Frederikstad hadden we verwacht dat dat nu ook ging zijn, helaas. Al snel bleek dat we het weer compleet verkeerd hadden ingeschat. De mensen van Belfast zijn heel vriendelijke gastvrije mensen en dit hebben we snel ontdekt omdat we totaal niet wisten waar onze favoriete boot de Tomidi lag. Dus vroegen we dit zo snel mogelijk aan mensen van een infopunt. Jammer genoeg was er nog niet bekend waar de kleinere boten lagen, alleen de boten die open waren voor bezoekers hadden hun ligplaats op een kaartje. Het fijne gevolg dat wij keuze hadden uit 3 verschillende plaatsen waar onze geliefde vrouwe lag. Op goed geluk vertrokken wij naar het grootste en dichtstbijzijnde dok. Na een valliezenrace van een kwartier door de hele mensenmassa en een waarschijnlijk een paar mensen hun tenen pijn te hebben gedaan waren we aangekomen aan een dok met een hele vloot aan boten. We zagen onze geliefde boot niet direct liggen dus onze moed begon in onze schoenen te zakken. Toen zagen we ineens een giek met het opschrift www.tomidi.be. Joelend van blijdschap liepen we richting de steiger. We waren nog maar een paar meter verder of we zagen onze schipper staan spreken met de crew van de delivery. Deze bleek uit 2 piraten te bestaan, 1 Zuid-Afrikaanse piraat zou bij ons blijven maar van de andere piraat zouden we afscheid moeten nemen. Na alles geïnstalleerd te hebben en een wifi-hotspot te hebben gevonden bleek dat er niemand een aangepaste outfit bijhad om met onze schipper naar de captains diner op mij na. Dus voor ik het goed en wel besefte zat ik in de bus op weg naar het stadhuis in een kleedje naast onze kapitein die zichzelf in een kostuum had gestoken. Het eten en de drank waren heerlijk (en blijkbaar ook beter dan de meeste andere jaren) maar aangezien ik een kotstudent ben en mijn enigste winkel in de buurt de Lidl is had ik maar al te snel door dat heel de catering van de grote sponsor van tall ships Belfast kwam: de Lidl. Ik had verwacht dat het een hele stijve bedoeling was maar snel merkte ik dat de meeste schipper gewone mensen waren die elke minuut van een speech te lang vonden en vooral heel hongerige mensen waren. Het was een avond om nooit te vergeten. Zoals goeie Tomidi gewoonte bleven we allemaal veel te lang slapen en hebben we de meeste side-seeing gedaan onderweg naar de wc… Vincent en ik zijn wel 2 keer de Tesco gaan plunderen dit is ongeveer de grootste winkel dat ik heb gezien en door assistentie van onze tall ships- taxi hebben we alles relatief snel gevonden want die winkel was een echt doolhof. Onze taxichauffeur was wel elke keer gefascineerd hoeveel eten wij kochten. Tja we waren nu eenmaal allemaal wel hongerige mensen. We hadden een tegenslaande crewparty maar eerder op de dag hadden we ons schitterend geamuseerd met de Brazilianen in de crewparade. Onze kapitein had ook Tomidi laten drukken op de officiële t-shirten the tall ships race 2015 wat veel bekijks kreeg van de andere boten. Toen was het de dag des oordeels we verlieten de stad der Titanic en Guinness en zoals echte piraten hebben we de sail-out vervroegd verlaten om sneller nog een haventje te vinden om te overnachten want de dag erna zou de start zijn en de race zou niet mals zijn. Met de wind in onze zeilen zeilden we naar een haventje 8 mijl van start. Halverwege zagen we een onweer in de bergen hangen naast ons en was er geen wind dus hebben we snel gemotord om het onweer voorbij te raken. De volgende morgen ben ik van een heerlijke warme douche kunnen genieten doordat ik gewoon de zeilschool was binnen gewandeld en weer de piraat heb uitgehangen. Nog een kleine plaatselijke winkel binnen gelopen voor de dingen die we nog vergeten waren. Toen was het tijd om onze eer te gaan verdedigen op zee. Met de spinaker op vlogen we over de startlijn, begon het racen en onze shiften. Er kwam stevige wind op en vlogen we over de golven. Doordat de golven zo groot waren was het moeilijk sturen en heeft onze geliefde kapitein veel gestuurd. 1 van de mede-trainees had nog nooit met veel wind gevaren en had best veel schrik van de golven en greep naar het dichtstbijzijnde dat hij kon vastnemen wat meestal mijn knie was aangezien we allebei in de kuip zaten. We hebben een hele school dolfijnen met ons zien mee-racen. Toen het later werd hebben we de spinaker naar beneden gehaald omdat onze wachten gingen beginnen. Wij hadden de dogwatch dus mochten we als eerste slapen. Terwijl rustig te hebben liggen ronken zijn ze ons komen wakker maken omdat wij mochten zeilen. De harde wind was gaan liggen maar regen werd wel een constante factor waar we al snel van door hadden dat we de hele race prachtige regenwolken als compagnons gingen krijgen, wat meebracht dat alles koud en nat was. Wat voor mij vooral natte voeten betekende. Onze wacht begon om 00 uur UTC wat dus betekend dat het pikdonker was. Onze wacht was rustig en ik heb een uur gestuurd en rustig liedjes staan zingen, een perfect uur: lichtjes regenen alsof Neptunus mij wilde verfrissen geen douche geven, stilte, de zee en haar golven, stabiele wind,… kortom zoals ik het liefste heb. Ongeveer halverwege onze wacht begon het te schemeren wat dus enorm vroeg was. Ook hebben we een orka, en 2 walvissen gezien. Onze wacht was rustig en om 4 uur konden we de anderen gaan wakker maken zodat we zelf ons lekker warm bedje mochten gaan opzoeken. Om 8 uur kwamen ze ons terug wakker maken zodat wij weer mochten zeilen wel 1 puntje de wind was VOLLEDIG WEG de vorige wacht had 4 mijl kunnen doen in 4 uur. We gingen nog vooruit door de getijden. Wat exact 1.1 knopen van snelheid gaf. Na een wacht vol frustratie kregen we meer wind maar net doen de kapitein naar de wc wenste te gaan draaide we helemaal weg van onze koers. In paniek riep ik naar onze schipper wat bleek dat hij ook niet veel kon doen dan wat wij deden. Zo’n dingen moeten altijd gebeuren wanneer ik aan het sturen ben. Anyway voor de rest waren het relatief rustige dagen. Onze elektriciteit begon wel steeds meer van zich af te laten weten. De wind bracht grote golven met zich mee wat maakte dat als de stuurman een seconde niet oplette iedereen in zijn bed aan het vliegen was. Wat het allemaal wel zwaar maakte. Onze wachten liepen verder en verder, zoals de druppels op ons neer kwamen. Op dag 3 zag ik dat Elke steeds meer last kreeg van vermoeidheid en zeeziekte, dus hebben we besloten om i.p.v. wachten van 4 uur naar wachten van 8 uur te gaan zodat we allebei langer konden slapen. Zo gezegd zo gedaan, schakelde Elke en ik over naar 8 uur prachtige slapen en 8 uur van zalig zeilen. Terwijl de anderen in hun 4 uren systeem hangen. Zo heb ik mee in mijn wacht mogen waterscheppen samen met de schipper omdat iemand het raampje niet volledig had dicht gedaan. De blikjes cola waren tegeneen beginnen slagen waardoor deze kapot zijn gegaan. Onze liefste schipper zijn kopkussen is ook helemaal nat geworden doordat de boot scheef hing en het water tot aan zijn kopkussen kwam. Het waterscheppen lijkt een gewoonte van mij te worden zo heb ik vorig jaar ook veel water mogen scheppen. Na dat die klus geklaard was ben ik in mijn bedje mogen duiken voor 8 zalige uren en zo konden mijn voetjes ook eenss warmen want naast dat alles doorweekt was, was ook alles ijskoud vooral mijn schoenen. Alleen waren mijn liefste medematen het niet akkoord met de hoeveelheid uren dat ik aan een stuk mocht slapen dus hebben ze mij na 4 uur wakker gemaakt in volle overtuiging dat ik moest opstaan met het gezegde dat ik al een kwartiertje langer had mogen slapen dan normaal. Wel waren ze vergeten dat ik nog 3 uur en 3 kwartier mocht slapen. Zucht. Op ongeveer een dag van de finish is alles van elektriciteit uitgevallen, geen GPS meer, geen VHF meer, niets meer van die dingen. Alle geluk (of heet dat voorzienigheid van de schipper?) hadden we wel nog een kleine hand GPS en VHF waardoor we die af en toe konden aanzetten en mee zien waar we ongeveer waren en zo op goed geluk konden sturen. Zo hebben we door een heel veld boorplatformen gestuurd. Na lang te hebben geslapen sprong ik uit mijn bed om terug 8 uurtjes aan dek te komen. De eerste wacht was zoals de andere best oké en niets speciaals maar met de tweede wacht heb ik heel de tijd moeten samen sturen met Geert omdat er enorm veel wind was en je niet alleen kon sturen. Na die 4 uur sturen kon ik niet meer op mijn voeten staan van de pijn en viel ik om van de slaap. Toen kroop ik terug in mijn warm bedje om terug te vertrekken naar dromenland. Onze derde maat moest helpen met de elektriciteit te maken want die kreeg steeds meer toeren. Dus konden we niet wisselen. Toen kroop ik in mijn bedje voor mijn schoonheidsslaapje. Iets vroeger dan verwacht kwam Elke mij wakker maken omdat ze omviel van vermoeidheid heeft ze mij wakker gemaakt zodat ze kon gaan slapen. Blijkbaar waren we vlak voor de finish, dit was een prachtige vuurtoren, deze moest ik peilen met een peilkompas. Ik zal eerlijk zijn ik wist niet dat dit bestond en had nog nooit zoiets van dichtbij gezien. Dus dit was zeer interessant voor mij maar voeg de schipper op hoeveel graden we lagen van die vuurtoren wat bleek dat even dat peilkompas zijn eigen zin wilde doen dus draaide deze dol tussen 90° en 140°. Dus voor de kapitein waren we gefinisht. Voor zij die het nog niet begrepen hebben mijn hele bioritme was helemaal om zeep na anderhalve dag en ik heb geen flauw idee meer of het nu ochtend of avond is. Zo heb ik op een gegeven moment met mijn gsm in mijn handen staan kijken naar het uur en alle klokken gaan vergelijken met elkaar want ik wist niet meer of het 6 uur ‘s ochtends of 6 uur ‘s avonds was (mijn gsm staat in Engelse schrijfwijze: AP/PM). Dat we altijd grijze wolken zagen hielp ook niet echt. Veel gebeurde er niet behalve dat we een hele hoop boorplatformen passeerden. Zo tikte de tijd verder, golf na golf, mijl na mijl. Nu ik deze blog aan het schrijven was besef ik maar hoe veel ik vergeten ben en hoe alle gebeurtenissen door elkaar lopen. Dus we zijn als 2de gefinisht en zijn we direct naar Aalesund (Noorwegen) gevaren om onze elektriciteit een beetje te maken en ons te wassen… Zo hebben we nog een hele dag gelegen in Aalesund om de dag erna naar de Geirangerfjord te gaan. Het was weer koud en nat maar leuk. Zo hebben we nog een dag in de Geiranger gelegen. Zo zijn 2 mensen gaan wandelen in het fjord, ik had al heel dat fjord uitgekamd bij goed weer dus ik had niet veel zin om mee te gaan. Dus hebben we met de rest kaartspelen gespeeld en een pyjama-dag gehouden. Om de dag erna terug te keren naar Aalesund en naar de festiviteiten. Zo had ik een geweldige reis en zat ik terug vol verhalen om terug te keren naar het land der zon, chocolade en bier.

Astrid


Laat een bericht achter









Captcha afbeelding