Delivery Oostende-Waterford

Na vele lange dagen uitkijken naar de afvaart naar Waterford was het dan eindelijk zover. Rugzak klaarmaken, trein op en sporen naar Oostende. Eens aangekomen (met de gebruikelijke vertraging, uiteraard) stond Dirk me al op te wachten. Samen zijn we naar het schip gegaan, en begonnen we het vaarklaar te maken. Na enkele dagen lekken dichten, kaarten sorteren, zeilpakken uitsorteren, en andere kleine klusjes was het schip vertrekkensklaar. Vrijdag 24 juni vertrokken we omstreeks 10.00 uur richting Portsmouth, een tocht die niet zonder obstakels was, voor ons allemaal. We waren nog maar goed vertrokken of de emmer was al mijn beste vriend geworden, al was dat niet wederzijds. Maar dat was bijlange niet het enige, aangezien Murpy ongemerkt aan boord was geslopen bij ons vertrek, the little bastard. Na een (voor mij en mijn emmer) helse tocht, veelal met de wind die uit de verkeerde richting kwam, kwamen we dan eindelijk aan in Portsmouth. We waren nog maar goed aangekomen in de haven of Murpy liet ons kennismaken met zijn allesverslindende kracht. De propeller die ons een goeie 12 uren had aangedreven, bij gebrek aan wind uit de verkeerde richting, liet ons in de steek. We waren onderweg namelijk in aanvaring gekomen met een kreeftenboei, die we blijkbaar de hele tijd hadden meegesleept, alhoewel we dachten dat we hem onderweg waren kwijtgeraakt. Wij dachten dat het touw van de boei de propeller blokkeerde, dus werd er gedoken om het touw door te snijden. Veel werk was er niet aan het lossnijden, aangezien de propeller van de as was gerukt. Murphy doet zijn werk zeker en vast grondig, dat hebben we kunnen constateren. Na heel wat informeren konden we 3 dagen later een propeller bemachtigen, werden we op het droge gelegd, hebben we de propeller gemonteerd, en hop, wij weg, op naar Waterford, eindelijk. Tijdens de 3 dagen die we verloren waren hadden we heel wat tijd, om bijvoorbeeld een bezoek te brengen aan de H.M.S. Victory en de stad, en om op krachten te komen na de geleverde inspanningen. Wat Murphy dan weer wel had voorzien tijdens de dagen waarin we vast zaten was oostenlijke wind, waarvan wij niet konden profiteren. Wanneer we vertrokken zat de wind natuurlijk terug tegen, hoe kan het ook anders. Swat, wij weg, eindelijk, De dagen die volgden waren niet niet slecht, soms zat de wind goed, zodat we konden zeilen, en niet voortdurend op de motor moesten varen. Ondertussen had mijn vriend, de emmer mij al verlaten, waarvan ik geen spijt had. Dit maakte al veel goed. Wat ook veel goedmaakte waren de prachtige taferelen die we zagen. Adembenemende zonsondergangen, vallende sterren tijdens de nachtwacht, springende dolfijnen langs het schip. Echt prachtig. De tocht die we hadden aangevangen in Portsmouth tot aan Waterford duurde tot deze donderdagochtend 6.00 uur. Aangekomen in Wateford lagen alle schepen al aangemeerd. Door ons oponthoud kwamen we bijna 18 uur later aan dan voorzien, maar swat, we zijn er geraakt. Nu even tijd om uit te rusten, de stad te bezoeken en de festiviteiten mee te maken, die hier bezig zijn, en dan zijn we terug weg, ready to race!

Robin


Laat een bericht achter









Captcha afbeelding